P47-D Thunderbolt van Parkzone

De P-47D Thunderbolt van Parkzone werd voor het eerst gepresenteerd in oktober 2011 en de gelijkenis met het origineel is frappant. Zoals bij Parkzone gebruikelijk is wordt de complete set geleverd in fraaie etalagedoos (F2) met binnenin een zeer robuuste styropordoos. Nou, doos kun je het eigenlijk niet noemen, het is een vernuftig ontworpen verpakkingskunstwerk dat alle onderdelen met styroporgordels en plakband perfect op hun plaats weet te houden. Alles duidt er hierbij al op dat het ontwerp bedoeld is voor massaproductie en verkoop over de gehele wereld.
Alle delen zitten er strak verpakt en van elkaar gescheiden in. Naast de kant en klare romp met ingebouwde motor, regelaar en servo’s voor het hoogte- en richtingsroer ligt de ééndelige vleugel met eveneens ingebouwde servo’s voor de rolroeren. In aparte vakjes zitten het stabilo, accu, lader, onderstel en twee zakjes met kleine onderdelen. Alles is stevig verpakt en bij het uitpakken zijn er dan ook geen gebreken of beschadigingen ontdekt.
Op het allereerste gezicht blijkt al uit alle details dat de ontwikkelingsafdeling van Horizon Hobby het origineel grondig heeft bestudeerd. Aan de romp bevinden zich meerdere plastic onderdelen die functioneel in de originele P-47D aanwezig waren, zoals: de zeer geslaagde dummy en luchtinlaat voor de radiaalmotor, de acht .50 machinegeweren in de vleugel, de uitlaat voor de turbolader en de kleppen voor de interkoeler. Deze openingen worden in het model gebruikt om de koellucht voor de brushlessmotor, regelaar en LiPo af te voeren. De beschildering, die is afgeleid van die van de 404th Fighter Group de ‘’Snortin Bull’’ (de briesende stier) van de US Army Airforce, is in basis zilverkleurig met daarop een aantal passende stickers.
Omdat er in Nederland veel op gras wordt gevlogen is het onderstel een belangrijk onderdeel. Het vaste onderstel heeft grote wielen en een soepele vering en daarbij staan de wielen iets naar voren. hierdoor kan een neuslanding meestal worden vermeden ook al is het veld niet al te strak. Het staartwieltje is gekoppeld met het richtingsroer.
Ten behoeve van buiklandingen kan de onderzijde worden versterkt met twee voorgevormde ABS schilden. Deze worden direct achter de motorkap op de romp geplakt met strippen dubbelzijdig plakband die hierop al zijn aangebracht. Ze verstoren het beeld niet, maar zijn wel erg nuttig als je zonder het onderstel wilt vliegen.

De cockpit van de P47D "Snortin Bull"is goed verzorgd, maat de piloot kijkt alsof hij er niet veel vertrouwen in heeft. Onder het embleem.

De kit

Alle onderdelen zijn in Parkzone stijl uitstekend verpakt en beschadigingen werden dan ook niet geconstateerd.

De P-47D past met zijn spanwijdte van 1070 mm in een serie waarin ook de ‘’T-28 Trojan’’ , de ‘’F-4U Corsai”, de ‘’F4-F Wildcat’’ thuis horen en waaraan recent de Hawker Harricane en de Spitfire zijn toegevoegd. Bij het ontwerp van deze modellen heeft Parkzone de ervaringen en adviezen van de gebruikers verwerkt.
Het model wordt aangeboden in de ‘’BNF (Bind And Fly)’’ en de ‘’PNP (Plug And Play)’’. De BNF versie is geheel compleet met alle romp- en dragende delen, motor, regelaar, servo’’s, onderstel, accu, lader en kleine montage onderdelen. Bij de PNP versie worden de accu en de lader niet meegeleverd. Omdat de zender niet specifiek tot een model behoort zit deze voor beide versies niet in de leveringsomvang. Het is dus een kwestie van wat je al in bezit hebt en dus om voor de ene of de andere uitvoering te kiezen. In het montagevoorschrift geeft Parkzone een opsomming van zenders die geschikt zijn. Met een vijfkanaals zender kunnen of de landingskleppen of het intrekbaar onderstel worden bedient. Voor beide is het minimum een zeskanaals zender. Bij de aanschaf is het is een persoonlijke keuze in de afweging van prijs en mogelijkheden. Denk je later meer te willen dan is het verstandig om met een wat uitgebreidere computerzender te beginnen.

De sterke motor is gemonteerd op een stevige kunststof motoerdrager die tevens zorgt voor voldoende doorstroming van de koellucht. Het geheel wordt afgedekt met een mooie motorkap die de bijzondere lijn van de Thunderbolt goed weergeeft.

Bij deze ‘’Thunderbolt’’ is traditioneel door Horizon Hobby gezocht naar een juiste balans tussen vliegprestaties en robuustheid. Voor de aandrijving heeft het een 15 BL buitenloper die op een stevige kunststof motordrager is bevestigd en een 9,5 x 7,5 flexibele propeller. Bij volgas vraagt deze motor ca. 28 A en draait het de propeller rond met 9100 toeren. De stationaire trekkracht bedraagt hierbij ongeveer 1 kg. Bij een eigen gewicht van 1250 g mag er dus geen al te spectaculair stuntwerk verwacht worden. Het origineel was hiervoor overigens ook niet ontworpen, maar had dan ook héél andere kwaliteiten! Horizon Hobby geeft in haar homepage wel aan dat er voor meer trekkracht ook een 10,5 x 9’’ propeller gemonteerd kan worden, maar dit gaat dan ten koste van de vliegduur met twee minuten.
Het montagevoorschrift duidt de motor aan als een ParkZone 480-size 960Kv (= omw/min/V; onbelast). Deze wordt gekoppeld aan een E-flite® Pro 30-Amp Pro Swich-Mode BEC Brushless ESC regelaar. Deze regelaar is via de zender of PC instelbaar voor de verschillende functies die in de gebruiksaanwijzing uitvoerig worden beschreven. De LVC(Low Voltage Cutoff) kent voor de 3S LiPo een softe uitschakeling als de spanning onder 9,2 V zakt. De stroom naar de motor wordt dan, ongeacht de stand van de knuppel, geknepen en er blijft daarbij nog voldoende spanning over voor de ontvanger om de stuurfuncties voor een veilige landing te kunnen uitvoeren. De BEC(Battery Eliminating Cirquit) kan een maximale stroom leveren van 700 mA bij 5 V. Als energiebron wordt een 3S 11,1 V 1800 mAh 15C Li-Po meegeleverd, inclusief een 12 V lader voor twee of drie cellen die op de balanceer stekker wordt aangesloten. Ingebouwd is een AR500 DSN2 5-kanaals 2,4 GHz ontvanger.

Voor de inbouw van de onderdelen is voldoende ruimte.

Het standaard pakket kan uitgebreid worden met landingskleppen en een intrekbaar landingsgestel, de E-flite 10-15 (EFLG 100). Voor de landingskleppen moeten nog twee microservo’s (PKZ-1081) worden aangeschaft. De roerhoorntjes en de verbindingsstangetjes zitten al bij de kleine onderdelen.
Voor het wisselen van de accu kan het centrale middenstuk aan de bovenkant geheel worden afgenomen. De accu past in een soort slede aan de voorkant en wordt met een klembandje op zijn plaats gehouden. De kap heeft aan de voorzijde twee paspennen en aan de achterkant een magneetje dat krachtig op een metaalstripje in de romp klemt. Het losnemen van de kap is even simpel als geniaal. Een half dubbelgevouwen stukje cellotape wordt aan de achterkant geplakt en het dubbelgevouwen stuk steekt ongeveer 15 mm boven de rand uit. Hou de romp aan de achterzijde vast, trek aan de tape en de kap laat los. Hier past weer het gezegde: ‘’In de eenvoud toont zich de meester”.

De cockpit kan met een tapje worden losgetrokken.
Het balanceren van de Thunderbolt is erg belangrijk omdat deze semiscale warbirds meestal neuslastig zijn.

Montage en gebruik

Dit hoofdstukje zou eigenlijk beter eindmontage genoemd kunnen worden omdat het zich maar tot het monteren van enkele onderdelen beperkt. Als eerste wordt het tweedelige geprofileerde stabilo met hoogteroeren geplaatst. Het stabilo deel wordt door de romp verbonden met een koolstofstaaf en het hoogteroer met een vierkante kunststof buis. Alles past uitstekend en met het staartstuk verbonden door vier stukjes tape. Daarna is alleen nog het aanhaken van de kwiklink nodig. Met het vastschroeven van de vleugel en het plaatsen van het onderstel met vier parkertjes elk wordt de eindmontage voltooid. De bevestigingsbout voor de vleugel ligt erg diep en is moeilijk te vatten met een normale schroevendraaier. Ik heb deze vervangen door een inbusbout die met een lange stiftsleutel goed bereikbaar is.
Wil je het model naar verre oorden transporteren dan kan het na het verwijderen van de tapjes  zo weer veilig in de originele verpakking worden opgeborgen. Mooi als je op de vakantiebestemming ook nog wilt vliegen; maar let op: die doos is wel erg groot!

De details zijn goed verzorgd.

De kap kan nu worden afgenomen en de draden van de twee rolroerservo’s kunnen met een haakje naar binnen worden getrokken en verbonden met de twee draden van de Y-kabel.
Inmiddels was de accu opgeladen. Eigenlijk was dit niet nodig, want de navulling bedroeg slechts een paar honderd mA, maar zekerheid voor alles!
Na dit alles komt de functionele test. De eerste actie bij een 2,4 GHz installatie is het binden van de ontvanger met de zender. Dit is een belangrijke veiligheidsfunctie want hiermee controleert de ontvanger middels een unieke code of hij naar de juiste zender luistert.
In de BNF versie wordt een 3S-2200 mAh LiPo meegeleverd die bij een gemiddelde vliegstijl (gemiddeld 2/3 van vollast) een vliegtijd van ongeveer 8 min mogelijk maakt.
De bediening van de 12 V lader is eenvoudig. De accu wordt aangesloten op de balansstekker. De instelbare laadstroom bedraagt maximaal 2 A en met de polingszekere stekker kan geen verkeerde aansluiting worden gemaakt. Het voedingssnoer is voorzien van een stekker voor de sigarenaansteker om in de auto, een startbox of met een adapter te kunnen laden. De laadstroom is echter beperkt en er moet met een laadduur van een uur worden gerekend. Een tweede accu is dus geen al te grote luxe.

Vliegen

De P47D van Parkzone is een handszaam model.

Omdat de Thunderbolt compleet gemonteerd in de achterbak past kon het al vliegklaar mee naar het veld worden genomen. Het gras was juist mooi gemaaid, maar de wielen stonden wel tot de assen in het gras en dat gaf al te denken. Daarom, zoals altijd, eerst even een reikwijdte test; alles prima. Hoogteroer vol “up” en een dotje gas; gevolg: neusstand. Ook na een aantal keren proberen lukte het niet om een startaanloop te maken. Bij een nadere vluchtige controle bleek wel dat het zwaartepunt tamelijk ver naar voren lag en dat ook de “up” van het hoogteroer wel wat meer zou mogen zijn. Thuis op de balans bleek dat dit klopte en dat dit met het verschuiven van de accu onvoldoende gecorrigeerd kon worden. Het model was dus neuslastig. Hierbij moet wel worden opgemerkt dat de Thunderbolt nog niet was uitgerust met een intrekbaar onderstel en landingskleppen. Met het gewicht hiervan zou het mogelijk iets verder naar achteren komen te liggen en dat zal kunnen helpen. Om het zwaartepunt op de aangegeven plaats, 60 mm van de voorrand aan de vleugelwortel, te krijgen was een gewicht van 25 g aan de staart nodig. Wel was het mogelijk om de “up-stand”van het hoogteroer nog iets te vergroten.
Beide maatregelen leverden het gewenste resultaat op en de Thunderbolt rolt nu stabiel door het geschoren gras. Mogelijk werkt de oorspronkelijke situatie prima op een harde piste, maar dat is iets wat later nog eens getest kan worden.

De wielen zijn wat aan de kleine kant, waardoor het starten op gras soms lastig is. Hou daarom bij het starten eerst "full-up",

Na een paar taxi rondjes blijkt dat het met het beweegbare staartwiel en richtingsroer goed op koers gehouden kan worden. Na alles gecontroleerd en in orde bevonden te hebben werd de Thunderbolt met de neus in de wind gezet. Met driekwart gas en vol hoogteroer kwam hij na een meter of vijftien los en klom onder een hoek van 20’ stabiel omhoog. Het zag er meteen betrouwbaar uit. Na een paar ontdekkingsrondjes ontstond er al snel vertrouwen hoewel de reacties op het hoogteroer nogal fors waren. De oorzaak hiervan kon worden gezocht in de extra 25 gram lood in de staart die het zwaartepunt iets te ver naar achteren hebben gelegd. Het was dus wat zoeken naar een compromis tussen startmogelijkheden op gras en stabiel vliegen. Na het verwijderen van de helft van het lood kon een startmethode aangeleerd worden met de “dual rate” op de zender op maximaal en het hoogteroer vol “up” in de eerste meters van de startrun heel gedoseerd juist voldoende “gas” wordt gegeven om het model aan het rollen te krijgen. Hierdoor ontstaat al enige lift en de werking van het hoogteroer wordt effectiever. Daarna kan meer gas worden gegeven en minder “up”. Het is even een kwestie van aanleren, maar als je het onder de knie hebt loopt de start prima. Overigens: de echte P-47D had dezelfde problemen.
Na het vliegen komt het landen en hierbij doet zich ook weer het probleem van de neuslastigheid voor waar veel van dit soort schaalmodellen last van hebben. Bij een te hoge landingssnelheid wil het model gemakkelijk op zijn kop gaan staan of over de kop slaan. Het zal het model niet gemakkelijk schaden, maar het lijkt wel slordig. Nog meer dan bij de start is het een kwestie van het doseren van de snelheid en de juiste stand van het model. Het advies is om altijd een driepuntslanding proberen te maken met de neus recht in de wind. Het staartwieltje eerst aan de grond is niet slecht. Want; indien de snelheid te laag is en er is enige zijwind dan kan het gemakkelijk over een vleugel wegzakken en moet er met de rolroeren snel, mar exact gedoseerd worden. Dit vraag enige ervaring en die doe je alleen maar op door te starten, te vliegen en weer te landen en …….. etc, etc.

Vliegen is landen, landen, landen, ..................., enz.

Op een harde ondergrond is het allemaal veel eenvoudiger en rolt de Thunderbolt zonder problemen op zijn pootjes uit, zoals uit diverse Youtube filmpjes blijkt.
En tussen start en landing? Je kunt er eigenlijk alles mee uithalen en wat dit is hangt helemaal van je eigen vliegervaring af. Het vliegbeeld  is geweldig en zeker als er nog een intrekbaar landingsgestel is gemonteerd.

Ervaringen VLC Thunderboltteam (Gerard Schmaal)

De jongens hebben met de P-47 gevlogen en naar aanleiding daarvan heeft Thomas een review geschreven. Alle 3 de jongens hebben samen al dik 20 vluchten gemaakt die dag en ze zijn zeer enthousiast over het model.

Hun opmerkingen:

  • Het uiterlijk: het is een  mooi vliegbeeld en heeft mooie details.
  • Bij  het opstijgen is hij een beetje neuslastig maar je kunt hem eventueel een duwtje geven en dan vliegt hij zo!
  • Het vliegen met het model gaat erg relaxt . Hij is erg makkelijk te vliegen  en gaat ook redelijk snel. Een looping, een rol en op de kop vliegen is goed te doen.
  • Landen gaat wel.  Maurice gaf het advies om eerst laag over te gaan een rondje en dan te landen Hij komt als er geen wind staat redelijk snel aan en dus is het opletten. Taxieen wil absoluut heel lastig op nat lang gras dan klapt hij voorover.
  • Een nadeel is dat hij als het gras nat is hij bij landen of opstijgen snel voor over klapt.

Thomas, Maurice en Nick.

De drie testpiloten van de Veendammer LuchtvaartClub: Maurice Venema (14); Thomas Schmaal (11); Nick Bakker (14).

Conclusie.

Omdat bij mijn studie over gevechtsvliegtuigen uit de tweede wereldoorlog veel over de Thunderbolt gelezen heb was ik zeer benieuwd of met een dergelijk model een heel klein beetje het beeld van de realiteit zichtbaar kon worden gemaakt. De vorm en de details in het model hebben dit al in belangrijke mate weten op te roepen en het vliegbeeld eveneens.
Helaas was het intrekbaar onderstel niet op tijd leverbaar voor deze tests en die doet toch wat afbreuk aan het beeld en zijn functionaliteit als aanvalsvliegtuig. Het is ook een aanbeveling aan de ontwikkelaars van Horizon Hobby om de “dropset” die onder de Super Cub van Hobbyzone (zie ModelbouwActueel nr. 142) gemonteerd kan worden ook geschikt te maken voor de Thunderbold en andere warbirds. Dit zou naast het vliegen het funelement met deze modellen enorm kunnen verhogen!

De P47D van Parkzone, gewoom een mooi model!



contact | © 2016